Anne Karnında Başlayan Öğrenilmiş Korkular / Bölüm 1

Her insanın belli bir hayat kalitesi vardır. Bu hayat kalitesinin oranı ise; yaşadığınız hayattan ne kadar keyif aldığınız ve bu hayatın ne kadarını içinize sindirerek yaşadığınızla alakalıdır. . Her anını keyifle, huzurla, kendine güven içerisinde, sevgiyle, her türlü isteğini yerine getirerek yaşayan, kendisiyle ve dolayısıyla çevresiyle barışık, sosyal, aktif bir hayat geçiren bir bireyin hayat kalitesi çok yüksektir. Ama tam aksiyse; her an öfkeli, korku dolu, kendine güvensiz, sevgiyi yaşayamayan ve yaşatamayan bir bireyin ise, hayat kalitesi de bir o kadar düşüktür. İşte bu hayat kalitemizin düşmesine sebep olan ise egolardır.
Ego deyince aklımıza kalıplaşmış bir açıklama gelir. Kendini beğenmiş, ukala insanlara bizler egolu damgasını yapıştırıveririz. Bu da bizim doğru bildiğimiz yanlışlardan biridir. Ego terimi oldukça geniştir ama bir tanesinin varlığı bile insanın mutsuz olmasına büyük bir nedendir. Bunlardan bazıları; kıskançlık, öfke, kırılganlık, saldırganlık, korkular (ölüm korkusu, terk edilme korkusu, yükseklik korkusu, yalnızlık korkusu, kaza yapma korkusu, hastalanma korkusu, başarısızlık korkusu, hırsız korkusu, hayvan korkusu…), güvensizlik, sevgisizlik (kendini sevmeme, sevilmediğini ya da sevilemeyeceğini düşünme), acılarla beslenme, kendine değer vermeme, yargılama, aşağılamadır. Ama tüm bunları tek bir başlıkta toplayacak olursak, tüm egoların kaynağı sevgisizliktir.
Sevginin yeşermediği, daha doğrusu sevgiyle yeşermeyen her birey; kendine güvensiz olur, kendine güveni olmayan birey korkularını oluşturur. Korkularıyla yaşayan birey, kıskanç olur, çabuk kırılır ve incinir. Kırılan, incinen kıskanç bir birey ise saldırganlaşmaya ve ani öfke patlamaları yaşamaya başlar. Eğer ki birey, bu egoların farkında değilse ve böyle davranmayı bir yaşam biçimi haline getirmişse, kendinden oluşan kuşaklara yani çocuklarına da bunları bilinçli ya da bilinçsiz olarak öğretmeye başlar. “öğretmek” kelimesini özellikle, üstüne basa basa vurgulamak istiyorum çünkü egolar sonradan öğrenilmiş olan duygu karmaşalarıdır. Hiçbir birey anne karnına, egolara sahip olarak gelmez. Bu yüzden daha anne karnında başlar tanışıklığımız, sevgisizlikten doğan korkularla, yani egolarla.
Çoğunlukla, ilk, bebeğini dünyaya getirmeye hazırlanan bir anne adayı, kendine olan sevgisinden ödün vermeye başlar. Vücudu değişir, hareketleri kısıtlanır, kendini güzel bulmamaya yani artık aynaya baktığı zaman kendini sevmemeye başlar. Bu sevgisizlik içinde kendine olan güvenini kaybeder ve türlü korkular üretmeye başlar. “Ben bu bebeğe nasıl bakacağım, ya sakat doğarsa, ay niye bugün kıpırdamadı bir sorun mu var, ya düşük yaparsam, ya doğuramazsam, ya eşim artık beğenmezse” gibi düşüncelerden oluşan korkularla, huzursuz geçecek bir hamileliğin temelleri atılmış olur. Bu hamilelik döneminin ilk aylarında, zaten geldiği yeri anlama ve alışma telaşında olan bebeğin karmaşık duygularına, bir de annenin, mutsuz ruh hali eklenince, bebek tümüyle rahatsız olur ve bunu da annesini rahatsız ederek göstermeye başlar.
Anne adayı ise, bebek tarafından verilen bu tepkileri fiziksel problemler olarak hisseder. Anne tüm duygu yoğunluklarını tek başına yaşadığını düşünürken, aslında onunla beraber yol alan, her yiyip içtiğinden olduğu kadar her yaşadığı duygudan da beslenen bebek, tüm bunlardan etkilenir ve anneye sinyaller göndermeye başlar. Anne, ne kadar bu sinyalleri algılayamazsa, bebeğin bu dünya da kalma isteği de aynı oranda azalır. İşte ilk korkular bu devrede oluşur çünkü bebek, annenin mutsuzluğunun kendisinden kaynaklandığını düşünerek, anneyi üzüyor olmaktan korkmaya başlar. Bu da bebekte geldiği yere geri dönme isteği uyandırır ve sağlıksal olarak zayıflar ve bundan doğal olarak etkilenen anne adayı, sorunlar yaşamaya başlar. Ben tüm hamileliği boyunca, karın ağrıları, kramplar, kusmalar, yaşayan hatta doğuma kadar ki olan tüm zamanını hiç hareket etmeden yatarak geçirmek zorunda olan birçok anne adayı tanıdım. Eğer ki anne; bu bebeği tam anlamıyla kabul eder ve o nu hayatına müdahale etme potansiyeli olan bir varlık olarak görmeyi bırakırsa, bebek rahatlar, sevildiğini hisseder ve hayata sıkı sıkı tutunduğu için bu korkusunu atlatır ve anneyi de rahat bırakır.
Zaman ilerledikçe, anneyi olduğu kadar çevresindeki tüm olan biteni ve hatta konuşulanları bile iyice anlamaya başlayan anne karnındaki bebek, annenin hangi durumlardan iyi ya da kötü etkilendiğini, bu durumların ne olduğunu ve annenin bunlara nasıl bir tepki verdiğini ezberler. Fiziksel olarak gelişen bebek, duygularını da oluşturmaya başladığından, annenin tüm mutlu ve mutsuz olduğu durumları kendine mal etmeye, yani, bunu kendine bir yaşam biçimi olarak seçmeye başlar ve bunu kaydeder. Dolayısıyla, ne zaman aynı tip bir olayla karşılaşsa, otomatik olarak öğrendikleri devreye girer, bunları kendi yaşıyormuş gibi algılamaya ve anneden bağımsız olarak, kendine has tepkiler vermeye başlar.
Örneğin; eğer ki bir anne adayının düşük yapma gibi bir korkusu varsa ve başına gelen her olayda bebeğini kaybetme korkusu yaşıyorsa, bebek bunu kaydeder, saklar ve anne adayının başına gelen en ufak bir kazada kendisi düşme korkusu yani ölüm korkusu yaşamaya başlar. İşte bu kaydettiği korkuyla hayata merhaba der ve eğer bunun farkına varmazsa, hayatı boyunca kaza geçirme ya da ölme korkusuyla yaşar. Bir başka örnek daha. Eğer ki anne adayı, hamileliği boyunca kendisiyle yüksek sesle konuşulmasına tepki veriyor ve bundan hoşlanmıyorsa, hatta bundan korkuyorsa; bunu algılayan bebek, duyduğu her yüksek sesten etkilenmeye yani korkmaya başlıyor, bunu kaydediyor ve bu korkuyla dünyaya merhaba diyor. Yine bu bunun farkına varmazsa, kendisiyle yüksek sesle konuşulmasından hoşlanmıyor, biri yüksek sesle konuştuğu zaman da korkup, bir kenara siniyor. Çünkü tüm bunları anne karnındayken öğrendi, kaydetti, kendine mal etti ve yaşamaya başladı.
Anne karnında öğrenilen tüm duygular gelecekteki yaşam kalitemizi belirleyen ana kıstaslardır. Sevgisizlikten doğan korkular başka korkuları da kendine çeker ve yeni korkular oluşturur. Anne adaylarının öğrettiği tüm korkular, bilinçsizce, çocuğuna aktardıklarıdır. Serinin ikinci bölümünde ise, doğumdan sonraki yaşantımızda bize bilinçli olarak öğretilmiş olan egoları paylaşacağız.
Hepimizin yolu sevgiyle açık olsun.
Yazar: Burcu Akar
Kaynak: http://www.indigodergisi.com/burcu_20.htm

kaynak

Devamını Oku »

Değerli Taş Terapisi

Değerli taşlar hem gökyüzünün hem de yeryüzünün güçlerini çekerler ve dünyaya yayarlar.
Yakınınızda bir değerli taş bulundurduğunuzda, içinizde bir titreşim doğar. İçinizde tıkanmış ya da bozulmuş durumda bulunan tüm güçler ve nitelikler, değerli taşların titreşimlerine cevap verirler.

Değerli taşları kullanmadan önce onları temizlemelisiniz. Çünkü bedenden ve çevreden negatif titreşimleri emerler. Temizlemeden terapide kullanmamalısınız. Çatlayan veya kırılan taşlarınızı toprağa gömün ve onları artık kullanmayın.

Zaman zaman taşlarınızı güneş ışığına bırakarak enerji yükleyebilirsiniz.

Sık sık kullandığınız taşları ara ara temizlemelisiniz. Sırtüstü uzanın, taşlarınızı tek tek ilgili çakraların üzerine koyun (deri üzerine). Gözlerinizi kapatıp Reiki ile de çakraları destekleyin.

Genelde
kök çakra için Akik, kırmızı jasper, kırmızı mercan,garnet

2. çakra için Ay taşı, carneol, manzaralı jasper

3. çakra için Kaplan gözü, amber, sarı topaz, sitrin

4. çakra için Zümrüt, jade, pembe kuarz, turmalin, malahit

5. çakra için Mavi kalsedon, turkuvaz (firuze)

6. çakra için Ametist, lapis lazuli, safir, sodalit

7. çakra için Ametist, kristal şeffaf kuarz
kullanılır.

kaynak

Devamını Oku »

NAMASTE

Kişinin hata yaptığını kabul etmesi çok zor. Geri planda daima ‘gerekçe merkezi’ çalışıyor. Sevdiklerimize karşı yaşadığımız gerekli ya da gereksiz gergin anlar, hırçınlıklar, kızgınlıklar haklı olduğumuzu düşünelim ya da düşünmeyelim (ki genelde haklıyızdır) kalbimizde daima bir sızı bırakır. Hele kızgınlığımız, hırçınlığımız çocuklarımıza karşi ise gerekçe merkeziniz fazla mesai yapsa bile bu durum pişmanlık, vicdan azabı, başarısızlık duyguları ile birleşir ki bu geri tepmiş bir silah gibi kişinin kendisini vurur. Bunun acısı öyle büyüktür ki geçmez. Acı acı üzerine eklenir. Çevrenizdekiler sizin anneliğiniz ile ilgili övgüler yağdırır, ama kalbiniz notunu vermiştir’ ZAYIF’. Alahın emanetine, hediyesine, hayatta en sevdiğinize, kıymetlinize , hak ettiği gibi davranmamış , değerini bilmemiş ve kötü bir anne olduğunuzu göstermişsinizdir. ‘KÖTÜ ANNE’. Üstelik bu çukur öyle derindir ki girdin mi çıkılmaz. Bu duyguyu sürekli yaşamanıza gerek yok arada yaşasanız da kalbinizde ve aklınızda kendinizi damgaladınız mı, o derin çukur sizi hortum gibi çeker.

Nereden mi biliyorum?.........
Ben bir anneyim. Üstelik ikiz annesiyim. Anne olamayacağımı bilerek yola çıktım. Belki saflık ama anne olmamam ile ilgili gönlümde ne negatif ne de pozitif duygu yoktu. Allah önce onları bilinçsizce hayallerime soktu, sonra da kucağıma almamı nasip etti. Nasip, mucize, hediye, emanet, ne dersek diyelim onlari ilk gördüğümde dört billur göz bana bakıyordu, iki pırlantam olmuştu. Biri kiz biri erkek. Hissettiklerimi tanımlamak cok zor . Mutluluk, sevgi, şefkat, huzur, sıcaklık, aşk, sorumluluk… Bu duyguyu kelimelere dökmek o kadar zor ki, rüyada idim sanki. Ama mutluluğun yanında, Allah’ın bana büyük bir görev verdiğini düşünüyordum ve bu görevi çok iyi başarıp, iyi bir anne olmayı diledim. İki pırlantamı en iyi şekilde işleyecekdim. Öyle iyi bir işçilik çikartacaktım ki onların ışıkları dunyayi aydınlatacaklardı. İyi bir insan olmaları için üstüme düşenin en iyisini yapacaktım. ‘İYİ BİR ANNE’ olacaktım. Başta annem olmak üzere bildiğim annelerin (bana göre) yaptıkları hataları yapmayacaktım. Bu güne kadar düşünüyorum da yer yer zor ama her anı çok güzel günler geçti. Zorluklardan sikayet etmiyordum. Ne yapıyorsam sevgiyle ve isteyerek yapıyordum. Zorluklar daha çok bedensel yorgunluk olarak kendini gösteriyordu. Günde 2 saat uyuduğum ilk 2,5 yıl da bile yorgunluktan bitap sabahın 6’sında daha gözümü kırpmamış olduğumda tekrar tekrar uyuttuğum pırlantalarımdan birini yatağına yatırırken bile kulaklarına ‘kendini özletme’ diyecek kadar yorgunluğumun ve her anın tadını çıkartmaya çalışıyor ve yaşadığım her an için Allah’a şükrediyordum.

Hala, her an şükrediyorum ama son yıllarda (çocuklarım şu an 10 yaşındalar) zorluklar, bende sevimsiz bir şekilde kendini gostermeye başladı. Hal ve tavırlarım değişmeye başladı. Yine zor gunlerden birinde, bir an farkettim. Şöyle bir kendime ve yaptıklarıma baktım. İnanamadım ve belki beni tersine inandirir diye ablamı aradım. Telefondaki hıçkırıklarım hala kulağımda. Ablama “Gitgide anneme benziyorum, aynı onun gibi davranıyorum, ben anne olursam böyle yapmayacağım dediğim herşeyi yapıyorum.” diye ağlıyordum. Annem “Beni anne olunca anlarsınız.” derdi. Annem gerçekten iyi ve fedakar bir annedir. Beni çok sevdiğini biliyorum. Ben de onu çok seviyorum. Ama gençliğin eleştirici bakış tarzı ve kuralları kabullenmeme isteği ile belki, onu kendi kendime elestirdiğim oldu. O günlerde annemin bu sözünü, ‘olgunlaşıinca beni anlarsın’ diye anlıyordum. Ama doğrusu buna hiç ihtimal vermiyordum. Annem gibi davrandığım gün, artık olgunlaşıyorum. acaba bu nedenle mi annem gibi davranıyorum, diye düşündüm. Yoksa artık annemi anlamaya mı başlamıştım?... Cevap ise kocaman bir HAYIR idi. Yanlış yine yanlış, hata yine hata idi. Kendimi doğru ve haklı goremiyordum. Yanlış yapıyordum. Bu sefer hatalı olan bendim. Çocuklarıma daha anlayışla ve sabırla yaklaşabilirdim. Her gün kendime “Bugün yeni bir baslangıç, sabırlı olacaksın ve asla patlamayacaksın” diye söz veriyordum. Ama her akşam yatağımda sessizce başarısızlığıma ağlıyordum. Sanki göz yaşlarım, yaşadığım günde yaptığım hataları silmek istercesine, kendimi temizlemeye calışırcasına akıyordu. En acısı da ben kendi halime ağlarken çevremdekiler, çocuk yetiştirmem ile ilgili övgüler yağdırıyorlardı. Arkadaşlarım kendileri bir çocukla baş edemezken, benim iki çocuğumu yetiştirme tarzımı yere göğe sıgdıramıyorlardı. Ama ben kendimi hep iki yüzlü hissetim. Onlar hiç ‘ kötü anne ‘ halimi görmediler. Belki görseler buna mı üzülüyorsun diye gülüp geçerler. Ama beni ilgilendirmiyor. Çocuklarıma gösterdiğim en ufak bir sabırsızlık ve ses tonumdaki en ufak bir sertlik bile beni derinden yaralıyor. Aile kurallarını belirlemeden aynı yaşta iki çocuk yetiştirmek çok zor . Ama bu kuralları sabır ve olgunlukla uygulayabilirim. En azından canlarım bunu hak ediyor. Başaramadığımda, başsarısızlığımın faturasını onlara çikartıp, sabrımın taşması ve ses tonumun sertleşmesi hiç adil değil. Allaha çok şükür, çocuklarım çok saf ve temiz bir enerjiye sahip. Onların özü güzel, benim sertliklerimi hemen unutup aynıi çizgiden devam edebiliyorlar. Bana aynı şekilde kenetleniyorlar ve sevgileri hiç yıpranmıyor. Hatta kızdıktan sonra pişmanlıktan özür dilediğim günlerde bile beni üzülmemem için teskin ediyorlar , tutarsıizlığımı asla kullanmıyorlar ve kendilerini bozmuyorlar.

Çalışkan bir insanım, kolay yılmam. Bilgim, becerim ve görgüm doğrultusunda, enerjimi zorlarım. Her zaman yapabildiğimin en iyisini yapmaya çalışırım. Ama bu konu, hayatımın en büyük başarısızlığı, kendimi değistiremiyorum. Sakinliğimi koruyamıyorum. Üstelik olası problemleri en aza indirebilmek icin sınırlarım, tanıdığım diğer annelere göre çok daha geniştir. Her zaman patlamıyorum, her an sertleşmiyorum. Ama ara ara da olsa içimdeki o çirkin ‘ben’in çıkmasını engelliyemiyorum. O hiç bana benzemiyor. Nereden içime girdi bilemiyorum. Bir an beynim uyuşuyor ve sadece bağzı sesler duyuyorum. Hiç tanıdık değil. Hiç sevgi dolu değil. Hiç benden değil. Sanki o anı yaşayan ben değgilim, biri benim yerime rol yapıyor (en azından, böyle düşünmek beni rahatlatıyor). Üstelik en kötüsü, rol yapan beni izlemiyorum bile, beynim uyuşmuş öylece kalıyorum. Ve sakinlestiğimde olayı hatırlıyorum. Eğer izlemeyi başarsam ‘farkında’ olup kendime, ya da içimdeki diğer ‘ben’e müdahale edebilirim. Ama yapamıyorum, içimdeki o sevgisizlik tohumunu silip atamıyorum.

Kendi zorluklarıma ve başarısızlıklarıma katlanmam oldukça zor, ama daha zoru aynı şeyleri çocuklarımın da yaşayacağını bilmek olurdu. Birgun kızım kardeşi ile bir problem yaşıyordu. Görüntü çok tanıdık geldi. Sanki bu sahneyi daha önce görmüştüm. Daha önce baş rol oyuncusu ben idim. Bu sefer ise minik kızım, meleğim gitmiş yerine benim kızgın halimi andıran başka bir melek gelmişti. Bir anda gözümün önünden bir sahne geçti. Anne olmuştu meleğim, yatağinda, gizlice, sezsizce, pişmanlik içinde kendi haline ağlıyordu. Sanki yıkanıp, temizlenmek istercesine. Biranda panik oldum. Gözümün önünden DNA’lar geçiyordu. Acaba karakteristik bazı özelliklerimiz DNA’larımızdan mı geçiyor ve uygun bir ortam bulduğunda kendiliğinden ortaya mı çıkıyordu? Ya da kızıma iyi anne olmak isterken bazı yönlerimle kötü bir örnek mi oluşturuyordum. Soruların cevabı ne olursa olsun problemin çözümü tek idi. ‘KENDİMİ DEĞİŞTİRMEK’. içimdeki sevgisizlikleri yok edip, yerini sevgi ile doldurmam gerekiyordu. Üstelik sorumluluğum artmıştı. Artık sadece kendim icin değil çocuklarım için, torunlarım için, gelecek nesillerim için, belki de gelecek karmalarım için değismem gerektiğine inanıiyordum. Çok uğraştım ama tek başına olmuyordu. Ve yine bir gece boğgazımda kocaman bir yumru, göz yaşlarım sel olmuş akarken, Yaradan’dan bütün kalbimle diledim, ‘DEĞİŞMEYİ’ ve ‘YARDIMINI’ diledim. Sadece bu konuda değil, korkularımdan, sevgisizliklerimden, kızgınlıklarımdan ve diğer bütün negatif halimden arınmak için yardım diledim. 2 gün sonra komşum bir NLP eitiminden bahsetti. Bunun ne olduğunu bile tam olarak bilmiyordum. Ama NLP eğitmeni 20 yıldır tanıdığım bir arkadaşıim çıktı. Ve işlerimin çok yoğun olduğu bir dönemde neden orada olduğumu tam bilmeden kendimi eğitimde buldum. 1 ay sonra, yine yıllardır tanıdığım Reiki ile uğrastığını bildiğim ama birkere bile kendisine ne olduğunu sormadığım arkadaşım, Reiki ile tanışmama vesile oldu.

10 yıl önce çocuklarım doğduğunda onları birer pırlanta gibi çok iyi işlemek ve ışıltılarının dünyayı sarması için iyi bir anne olmayı dilemiştim. Şimdi bunu yapabilmek icin kendi pürüzlü yanlarımı çok iyi işleyip, parlatır ve ışıldamaya başlarsam onların kendi yollarini aydınlatıp, gidecekleri istikameti bulmalarına yardımcı olacağımı biliyorum. Eğer bunu başarabilirsem işte o zaman ‘İYİ ANNE’ ya da ‘İYİ İNSAN’ kavramı tam olarak anlam kazanacak.

Bunun için gerçekten uğraşıyorum. Aldığım eğitimlerin ve Reiki’nin cok faydası oldu. Farkındalıklarımı artırmak için çok değişik yollar deniyorum. Başarı oranım arttı ama hala sık sık tökezleyip düşüyorum. Her tarafım yara bere içinde. Gerekçe merkezim eskisi kadar çalışmıyor ama benden de vazgeçmiş değil. Egom beni okadar seviyor ki beni bırakmak için pek gönüllü değil. Beynim ise 2 eski dosta, bunca yıl bana arkadaşlık ettikleri için teşekkür edip, kibarca kapının yolunu gösterebilmek için çareler arıyor.

Geçenlerde ‘KÖTÜ ANNE’ çukuru beni yine içine çekti. Eşim ile beraber işten eve geç gittiğimiz günlerden birinde, doğal olarak çocukları bir parça görüp, sohbet etmek istedik. Ve onların odalarına gitmesi 21:30 ‘u buldu. Ama yataklarına yattıklarında saat 22:00 idi. Oğlum da kızım da birçok ıvır zıvır şeyle uğraşıp sanki 1 dakika daha geç yatsalar büyük ödülü alacaklarmış gibi ellerinden gelen her şeyi yaptşlar. Yattıktan sonra babalarıi kitap okudu, ben de kısa bir süre sıra ile yanlarında yattım. Kızım yorgunluktan bayılmış halde hemen uyudu. Geç gelip onlarin normalden geç yatmalarına vesile olduğumuz için hissettiğimiz mutsuzluğa inat, oğlum tuvalet bahanesi ile sürekli yataktan kalkıyordu. İşin kötüsü tuvaleti olmadığı için tuvalete gidiş gelişi rutin yapılan bir törene benziyordu. Bu rutin törenlerin sayısı artınca gitgide gerilmeye başladım. Uyardım, ama birkere uykusu kaçmıştı oğlumun. Saat 23:00’ü geçmişti.

Artık uyumuş olmalıydı. Oğlumun yorganını sıkıştırmak için eğilmiştim ki bir baktım yatakta bir kıpırtı oldu ve 2 parlak göz bana bakıp ayaklandı. Tuvalete giderken sanki sohbetin ortasında imiş gibi bir ses tonu ile konuşmaya başlayınca, sanki beynim uyuştu. Sabrım taştı ve ‘kötü anne ‘ yine ortaya çıktı. Sesim yine bir yabancıya aitmiş gibi geldi bana ve bir daha yataktan kalkmayıp, hemen uykuya dalması için gereksizce sert bir ses tonu ile onu uyardiı, oğlum yatağına giderken üzgün ve kırgın duruyordu. Yüzüme hiç bakmadı. Yatağına yattı ve arkasını döndü. Bu da benim için oldukça sert bir tavır idi. Çok nadir bana kırılırdı. Geç başlamış olan ama keyifli bir akşamı gereksiz sertliğimle berbat etmiştim. Onunla konuşabilirdim, daha sabırlı ve anlayışlı olabilirdim, kendi küçüklüğümü hatırlamaya çalışabilirdim ve saymaya gerek olmayan yapmadığım diğer bütün davranışları yapıp çözüm yolu arayabilirdim, Ama ben yapmadım. Kolay çözümü seçtim. Ses tonumda ve yuz hatlarımda bir ayarlama yapmak kolayıma mı gitmişti? Dürüstçe cevap verirsem “Hayır”. Bilerek kolay yolu seçmemiştim. O an birsey düşünmemiştim. Olayı bilinçli yaşamamıstım. Olayı sadece yaşamıştım. Farkında olmadan. kendime dışarıdan bakmadan, 10’a kadar saymadan, bilinçsiz davranmıştım. Sevgisiz davranmıştım. Kendimi kötü hissetmeye başladım. Kocaman çukur beni içine çekiyordu yine. Bu çukura düşmekten kurtulabilmek için gerekçe merkezim çalışmaya başladı. Oğlumun yanına tekrar yatıp ona sarıldım ve özür diledim ve hareketimin gerekçelerini saymaya başladım. Ama kulaklarıma inanamadim. Bu sefer gereksiz ve geçersiz bahanelerin arkasına sığınmıyordum. Oğluma durumumu bütün açıklığı ile anlatıyor ve ondan yardım istiyordum.
“Canım” dedim ona.
“Canım. Özür dilerim. Seni kırmak istemedim. Sana kızmak istemedim. Ama çok geç oldu ve sen yarın okula gideceksin. Seni erken uyutmaya çalışıyorum ama başaramıyorum. Bildiğim bütün yolları denedim ama olmadı. Çaresiz kalınca bocalıyorum, geriliyorum ve sesim bir anda yükseliyor. Sen baba olsan ne yapardın? Ben gecenin 11’inde hala uyumamış olsam ve uyumamak için dirensem ne yapardın. Sen de patlamaz mıydın?” diye sordum.
Oğlum adildir. Haklı olduğumu düşündüğünde üzülme annecim der ve boynuma sarılırdı. Ama bu sefer sarılmadı. Sözleri yüzüme tokat gibi çarptı. Yüzüme bakmadan boğuk bir ses tonu ile “Hayır, patlamazdım.” dedi. Ve devam etti. "Ben sakince çocuğumun yatmasını söylerdim, geç uyursa okulda uyuyacağını hatırlatırdım.”
Ben istediğim sonuca ulaşmak için hemen bilmiş bilmiş ilave ettim, “Pekiyi, ya bunları soylemene rağmen uyumamaya devam ederse, ne yaparsın?”
Cevap hic de beklediğim gibi değildi, benim o an düşünemeyeceğim kadar üst seviyeden geldi. “Bir daha söylerdim, bir daha söylerdim, bir daha söylerdim. Ama hiç kızmazdım. Hiç uyumazsan da sen artık büyüdün o zaman okulda uyur ve uyarı alabilirsin, uyarıyorum bu senin sorumluluğun. derdim. “
Artık savunulacak bir tarafım kalmamıştı. Olayı kendimi bile şaşırtacak bir şekilde ortaya koydum. “Canım yavrum, keşke senin dediğin gibi yapabilsem. Çok isterim. Ama çabuk geriliyorum, gerilince sakinleşemiyorum, bir anda beynim uyuşuyor, sonra da sanki ben ben olmuyorum oğlum. Keşke gerildiğimde bana beni hatırlatacak birşey olsa da hiç değişmesem hiç sertleşmesem.” dedim.
Ve aklıma bir fikir geldi. “Ben gerilmeye başladığımda bana beni hatırlatabilir misin? Belki bir şifremiz olur ve sen yada kardeşin onu söylediğinde bu dünyaya gelebilmek için beni anne olarak seçtiğiniz için, sizin gibi tatlı evlatlarım olduğu için Allah’a şükretmem gerektiğini hatırlatır” dedim. Minik dudaklar kulağıma eğildi birşeyler söyledi. Anlamadım. Tekrarlamasını söylediğimde sanki bunu çok düşünmüş ve cevabı çoktandır biliyormuş gibi kendinden emin bir şekilde tekrarladı “NAMASTE”.
Oğlum bana içimdeki sevgiyi hatırlamamın anahtarını verdi. Bu anahtarla unuttuğum an sevgimi içimde bulup SELAMladim. Iste o zaman anladim, belki de bildiğim bir şeyi tam idrak ettim. Hiç kimse başkasının pürüzlerini yontup işlemekten sorumlu değil. Herkes birbirine vesile oluyor ve ancak kendi kendinin pürüzlerini düzeltebiliyor. Ben çocuklarıma ne kadar vesile olurum bilemiyorum ama, onlar bana çok iyi ustalık yapıyorlar. Onlar sayesinde her geçen gün içime daha çok bakıp, içimi daha çok temizlemeye çalışıyorum. İç ışığımı arttırabilirsem belki çocuklarımın yolunu aydınlatıp kendi yollarını bulmalarına daha çok yardımcı olurum. Ama biliyorum ki yollarını ben göstermiyeceğim, kendileri bulacaklar .

O günden sonra birkaç defa oğlum ve kızımın kulağıma ‘NAMASTE’ diye fısıldaması gerekti ve Allah’a şükürler olsun, işe yaradı, kuvvetli egom nedeni ile yaramadığı anlar da oldu. Ama oğlum sayesinde yolumun sonunda bir ışık olduğuna inancım arttı, umutsuzluğumdan sıyrıldım. Bir vesile ile yazdıklarımı okuyanların da inançları kuvvetlenir umudu ile yaşadıklarımı kendimce sizinle paylaşmak istedim. Yaradan’dan kendi özündeki sevgiyi arayan herkesin idrakinin artmasını, azminin azalmamasını, cesaretinin kırılmamasını diliyorum.

NAMASTE,

kaynak

Devamını Oku »

Renk Terapisi

Farkında olsak da olmasak da renklerin özel titreşimleri üzerimizde güçlü bir etki uyandırır. Doğanın v.s renkleri hep titreşimleriyle bizi etkiler.
Renk titreşimleri 7 çakra boyunca çok özel bir etkiye sahiptir. Giysilerimizin, hatta iç çamaşırlarımızın bile renkleri önemlidir. Eğer özellikle bir çakrayı aktive etmek istiyorsanız, bedeninizin ilgili bölgesinde doğru renkler seçtiğinize emin olunuz.
Tüm renkler içinde siyahın zıt bir etkisi vardır. Çünkü en düşük titreşimli renktir. Renk tedavisinde kullanılmaz. Sürekli giyilen siyah renkli kıyafetler çakra fonksiyonlarına zarar verir.
1. Çakra Kırmızı
2. Çakra Turuncu
3. Çakra Sarı
4. Çakra Yeşil veya Pembe
5. Çakra Mavi
6. Çakra Lacivert
7. Çakra Mor

kaynak

Devamını Oku »

Kişinin değeri nedir? - Aradığı şeydir!

Can konağını aramadaysan,cansın; Bir lokma ekmek arıyorsan, ekmeksin. Şu nükteyi biliyorsan işi biliyorsun demektir; Neyi arıyorsan o sun sen.. Neyi arıyorsan sen O'sun" der Mevlana... Zulmün peşindeysen zalimsin, aşkı arıyorsan aşık... Elinden tuttuğumuz her sevgili, bizi sürükleyip, kendi iç dünyamızın derinliklerinde bir keşif gezisine çıkarır. Her ilişki, benliğimizde bir kazıdır aslında, her sevda ruhumuzun bir başka yüzü... Her aşkta kendimizi ararız; o yüzden bulduklarımız, benzerlerimizdir.Resimlerini yanyana koyun sevdiklerinizin ve dikkatle bakın yüzlerine, onların suretlerinden kendi yüzünüz bakacaktır size...Madendeki inciyi aradıkça madensin.Ekmek lokmasına heves ettikçe ekmeksin. Şu kapalı sözü anlarsan, anlarsın her şeyi; Senin canın içinde bir can var, o canı ara! Beden dağının içinde mücevher var, o mücevherin madenini ara! A yürüyüp giden sufi, gücün yeterse ara; Ama dışarıda değil, aradığını kendinde ara.Alıntıdır...

kaynak

Devamını Oku »

YUNUS VE AŞK / Hicran Özalp

İSTANBUL'DA BİENAL - 2. Ekim. 2007

Bugün Öğretim üyesi olduğum Mimarlık Fakültesi öğrencilerimizle 10. İstanbul Bienaline geziye gittik. Aslında fakülte dekanlığı’na verilen listede ismim geçmiyordu ancak iç sesim (üst benliğim) gitmemi söylüyordu. Ben de tabi ki iç sesimi dinlemeye karar verdim ve geziye çıktık.

İstanbul Modern’e geldiğimiz de bir rehber eşliğinde geziyorduk. Ve bu yazıyı yazmama sebep olan eserin içinde bulduk kendimizi, eser iki duvar arasındaki aydınlatılmış yoldan bizi içine alıyordu, karşılıklı bulunan duvarlar dar bir koridor oluşturuyor, biz o koridordan yavaşça geçerken eseri anlamaya çalışıyorduk. Bir yanımdaki beyaz duvarda ters olarak bazı yazılar yazılmıştı, diğer duvar ise aynadan bir duvardı, ve o yazılarda Yunus Emre ‘nin şu dizeleri yazılıydı:

Mani evine daldık, vücuda seyran kıldık
İki cihan seyrini, cümle vücudda bulduk
Yedi gök yedi yeri, dağları denizleri
Cenneti cehennemi, cümle vücudda bulduk

Tevrat ile incili, Furkan ile Zeburu
Bunlardan beyanı cümle vücudda bulduk
Yunusun sözleri hak, cümlemiz dedik saddak
Kanda istersen anda HAK, cümle vücudda bulduk

Yazılar, tersten yazıldığı için düz bakınca okunmuyor, sadece aynadaki yansımasından okunabiliyordu. Eserin içinde devam ederken, eser bir labirent gibi içe doğru kıvrılıyordu, sola döndüğümüzde birden koridorda bir başka ayna ile karşılaştık, sonra tekrar sola döndüğümüzde koridorun sonunda tekrar bir ayna ile karşılaştık. Koridor giderek karanlıklaşıyordu, koridordan geçerken önce karşımızdan birileri geliyor zannediyorduk ama sonra o görüntülerin aynadaki yansımamız olduğunu fark ediyorduk. Birden tüm ışıklar söndü ve geçit iyice daraldı, içlerimizi bir korku sardı. Karanlık ve dar geçitler her zaman bizi korkutmuştur. Bazılarımız içeri girmek istemedi, içeri girdiğimizde ise birden kendimizi aynanın diğer tarafında bir merkezde bulduk. İçerisi aydınlıktı ve her şeyi o merkezden güvenle açıklıkla izleyebiliyorduk. Dışarıda iken her şey karışıktı ama içeride her şey görünüyor ve anlaşılırdı. Tıpkı Yunus Emre’nin duvarda yazılı olan sözleri gibi

Mani evine daldık, vücuda seyran kıldık
İki cihan seyrini, cümle vücudda bulduk
Yedi gök yedi yeri, dağları denizleri
Cenneti cehennemi, cümle vücudda bulduk

Bu sözlerin anlamını açıklıyordu bize rehber; dünya’da 2 alem arasında; yaşadığımız dünya ve öte alem arasında bedenlenen ruhlarımız, hayat yolunda ilerlerken bazı şeyleri anlamlandırmaya çalışıyordu, mana evi kendi içimizde diyordu Yunus Emre. Kendi içimizi ise cümle vücudda bulduk dizelerinde ise Tanrıyı kendi içimizde bulduk diyordu. Eserde kendi anlatımında dış dünyada gördüğümüz baktığımız şeyleri anlamlandıramadığımızı ancak onların karşımıza konan aynalar olduğunu fark ettiğimizde anlamını kavrayabiliyoruz diyordu ve bu yol bizi farklı geçitlerle kendi içimize doğru ilerlerken, sanki karşımızda bize doğru , bize karşı insanlar geliyor gibi algılarken aslında onların da bizim aynalarımız olduğunu anlatıyordu.

Sonra birden yol ve aynalar bitiyor, içine girmeye korktuğumuz dar kapkaranlık bir geçite geliyorduk; içine bakmaya korktuğumuz sessiz ve karanlık gibi kendi içimize dönmenin eşiğinde de içine girmeye korkuyorduk. Sonra içine girdiğimizde o büyük aynanın arka yüzünde kendimiz olduğunu anlıyor ve herkesi karşıdan izleyebiliyorduk. Biz Tanrı idik, her şeyi bilen gören güç olmuştuk kendi içimizde, Yunus Emre’nin dizelerinde dediği gibi. O farkındalık ile o labirentten çıkarken bu defa her şey farklı görünüyordu bize.

Bir anda; günlerdir düşündüğüm, yaşamımda aslında beni en çok üzen ya da sevindiren, ailem ya da iş yaşamımda ne varsa bizim aynalarımızdır diye konuşuyor ve kendi içimin derinliklerine sessizlikle yol almaya çalışırken kendimi Yunus Emre’nin sözleri rehberliğinde dünya illüzyon oyununun anlatıldığı bir eserin içinde öğrencilerimle birlikte bulmuştum.

Ben kendi derinliklerimde eseri algılarken, birden öğrencilerimden sorular geldi, “hocam biz bir şey anlamadık? Bize anlatır mısınız?” diyorlardı. Henüz 18 yaşında üniversite de mimarlık fakültesini yeni kazanmış ve okulun ikinci gününde birden böyle bir eserin ve anlamın içinde şaşkına dönmüşlerdi. Ben de eserde anlatılmaya çalışılanı Yunus Emre’nin dizelerindeki anlamı anlattım. Bana gözleriyle Hocam o eserden bu kadar anlamı nasıl çıkardınız? gerçekten çok güzelmiş diyorlardı.

Yaşamdaki aynalarımı düşündüm, tüm yaşamımı düşündüm, beni en çok üzen olayların aslında benim kendi mükemmellik takıntım içinde kendini suçlama döngüsü yada toplumsal veya aile baskısıyla oluşan içimdeki değersizlik ya da yetersizlik duygusunun yansımasını yaşadığım olaylar dizisi olduğunu fark ediyordum.

Bütününde her şey eserde de anlatıldığı gibi anlamı dışarıda aradığımız zaman, anlayamıyorduk, dışarısı çünkü bir yansıma idi ama dış dünya renkli, kalabalık, aydınlık ve canlı görünüyordu, kendi içimiz ise karanlık, sessiz ve daha dar bir geçitten giderek ulaşılacak bir yoldu ve kendimize giden geçitin önünde korkular ve aynalar doluydu, o noktada seçim bizimdi ya aynalar veya korkulara kapılarak kendi içimize giden yoldan vazgeçmek veya fark edememek , ya da cesaretle aynalar veya karanlığa rağmen kendi özümüze yol almak .

Kendi özümüzde Tanrıyız, yaratan bizim içimizde, Yunus Emre’nin dizelerinde aşkla söylediği gibi;

Aşk ile ister idik yine bulduk ol canı
Gömlek edinmiş giyer suret ile bu teni
**
Yunus imdi sen senden, ayrı değilsin candan
Sen sende bulmaz isen, nerde bulasın anı

kaynak

Devamını Oku »

“Reiki ve Mucizeleri”

Reiki’ye başladığım ve inisiye olduğum gün 9 Mart 2002 yeğenimin doğum günü ile aynı gün olduğu için hiç unutmuyorum. Reiki’ye başladıktan sonra hayatta aslında hiçbir şeyin tesadüf olmadığını ve hepsinin bir anlamı olduğunu anlamaya ve farketmeye başladım.

Reiki masterlarımla Reiki 1 çalışmalarımın ardından ikinci aşamayı aldıktan sonra o dönem için içimde sonsuz huzur hissettim.

Reiki seminerleri esnasında içimizde olan herşeyin bu dönemde temizlendiği ve bu arınma döneminde düşünsel, fiziksel, duygusal arınmaların gerçekleşip kendimizin ve bütünün hayrına olacak şekilde hızlanarak gerçekleştirildiği izah edilmişti. Diğer arkadaşlar bir takım duygusal ve düşünsel sorunlar yaşarken benim içim huzur kaplıydı. Sadece hassas olduğu söylenilen 2. ve 5. çakrama Reiki ile bol bol çalışmalar yaparken ellerimi o bölgelerden çekemediğini farkediyordum. Ayrıca her çalışmada boğaz çakramdaki hassasiyetimi gözlemleniyor ve Reiki masterlarım bu noktada bir sorun olabileceğini, bunun için mutlaka bir doktora görünmem gerektiğini söylüyorlardı.

Reiki 2. aşaması aldıktan sonra o dönemde tesadüfler diyeceğim şimdi ise dönüp baktığımda adeta planlanmış diye nitelendireceğim şekilde olaylar gelişti. Yumurtalık bölgemde kistler olduğundan o dönemde aynı iş yerinde çalıştığımız Brajabanita ısrarla rutin kontrollerimi ihmal etmemem için beni sürekli uyarıp duruyordu. Normalde düzenli kontrole gitmeme rağmen bu konuda hep tembellik ederdim ama bu sefer Brajabanita bayağı ısrarlıydı, sonunda pes edip Haziran ayının sonlarında jinekoloğuma gittiğimi hatırlıyorum. Gittiğim doktor, bana Brajabanita’nın tavsiye ettiği, tam bir profesyonel olarak nitelendireceğim son derece titiz ve herşeyi büyük bir itina ile yapan “mükemmelliyetçi” biriydi. İspanya’da ve diğer bulunduğum ülkelerdeki normal doktor kontrollerinde bu denli titizlikle muayene edildiğimi inanın hatırlamıyorum. Her kontrolümde bu kadar titiz davrandığı o muayeneyide çok önemsememiştim. Sadece muayene sonrası bu sefer beni başka doktora yönlendireceğini, tiroid ile ilgili bir problem olabileceğini, bunun da bendeki hormon dengesizliği ile birlikte kistik yapıları tetikleyeceğini ve araştırmamızın uygun olacağını söylemişti. Yönlendirdiği doktorun genel cerrah olduğunu duyunca şaşırmıştım biraz ama orada da Brajabanita devreye girerek doktoruma güvenmemi ve genel cerrahların da kendilerine göre ayrı konuları olduğunu bu doktorun da konusunun tiroid olduğunu ve çok ünlü bir doktor olduğunu söyleyerek beni endişeden uzak tuttu. Tavsiye edildiği gibi o doktora da gittim ve tahlillerimi yaptırdım. Ve ardından bir hafta süren bir eğitim kursu için Madrid’e gittim.

Bu esnada herşeyi Brajabanita’ya teslim etmiştim. Döndüğümde sonuçları alıp tatile gitme planları yaparken, Brajabanita çok sakin bir şekilde doktorun bana tavsiyelerini söylüyordu. Tavsiyeler arasında derhal ameliyat olmam vardı: tiroid bölgelerinde kanserli hücrelere rastlanmıştı. Ama bu öyle güzel aktarılmıştı ki bana…… hastalığımın teşhisi konduktan ve bana izah edildiğinden itibaren hiçbir anında ben korku hissetmedim ve son derece rahattım. Öyle bir iç huzur ve güven duygusu vardi ki, ben kendim bile şu an geriye dönüp baktığımda açıklıyamıyorum. Aldığım Reiki, Reiki hocalarımdan aldığım yardım ve sonrasında da onlardan aldığım desteğe minettarım.

Eylül 2002’de çok iyi doktorumun ellerinde 6 saat süren bir ameliyat geçirdim. Doktorum tek tek kanserli hücreleri temizlemişti. Bu teşhis için biraz daha geç kalınsa sonucun ölümcül olacağını öğrendim. Bulabileceğim en iyi doktorlara düşmüştüm, sanırım o dönemde Türkiye’de olmam da bir tesadüf değildi, Brajabanita ile tanışmam da… Eşim Carlos bu olaylar yaşanırken Reiki ve onunla bağlantılı tüm arkadaşlarımı suçlamış hatta Reiki’den dolayı hastalandığımı söylemişti. Ama ben biliyordum, Reiki beni en doğru ellerin eline yollamış ve doğru zamanda doğru tıbbi yardımı almama aracı olmuştu.

Ameliyat sonrası radyoterapi almamla birlikte hocalarımdan Reiki terapileri almaya devam ettim. Ve çok kısa bir sürede de iyileştim.

Reiki’nin bu hastalığı bana önceden haber verdiğinin, hiçbir şeyin tesadüf olmadığının, benim iyiliğim için herşeyin hızlandırıldığının ve hayrıma olacak şekilde en iyi şekilde sonuçlandığının bilincindeydim. Benim rahatlığım karşısında Carlos da korkularını yendi…..

Ben de yıllardır ifade edemediğim, biriktirdiğim ve özgür bırakmadığım herşey ile fiziksel bedenime ve kendime nasıl zarar verdiğimi farkettim… Herşeyin aslında benden ve içime attıklarımdan kaynaklandığını farkettim….ve Reiki’nin mucizelerine şükrettim…

Eloisa Bravo
Çeviren: Esin Ertuğrul

kaynak

Devamını Oku »