Koşulsuz Sevgi ve Birliğin Yüksek Bilincine Giden 12 YOL

1 – Kendimi; karşılaştığım durumları zorla kontrol etmeye çalışmama neden olan ve böylece huzurumu bozan, kendimi ve diğerlerini sevmemi engelleyen güvenlik, duygu ve güç bağımlılıklarından özgür kılıyorum.2- Bilincime hakim olan bağımlılıklarımın, değişen insanları ve durumları olduklarından farklı algılamama neden olduğunu keşfediyorum.3- Robotvari duygusal kalıplarımın etkisinden kurtulmak amacıyla yeniden programlamam gereken bağımlılıklarımın farkına varmak için tüm fırsatlara (acı da olsa) kapımı açıyorum.4- Bilincimin ölü geçmişe ya da hayal edilen geleceğe dayalı istek ve beklentiler tarafından yönetilmesine izin verdiğim sürece burada -ve- şimdinin tadını çıkartmak için ihtiyacım olan herşeye sahip olduğumu biliyorum.5- Kendi programım davranışlarıma şekil verdiği ve çevremdeki insanların tepkilerini etkilediği için yaşadığım herşeyin sorumluluğunu şimdi-burada üstleniyorum.6- Kendimi burada ve şimdi herşeyimle tamamen kabul ediyorum ve () hissettiğim, düşündüğüm, söylediğim ve yaptığım herşeyi yüksek bilinç gelişimimin gerekli bir parçası olarak bilinçli bir biçimde yaşıyorum.7- Gizliliğin her çeşiti beni insanlardan tecrit edeceği (birbirimizden ayrı olduğumuz illüzyonuna kaptıracağı) için en derin duygularımı içtenlikle tüm insanlara açıyorum.8- Başkalarına karşı; kendi gelişimleri için ihtiyaçları olan mesajları veren kötü ve zor durumlarına (duygusal olarak) kendimi kaptırmadan, sorunları için sevgi dolu bir şefkat istiyorum.9- Uyumlu, sevgi dolu ve kendi merkezimde (negatif-pozitif duygular gibi aşırı uçlarda değil de, öz varlığının doğasına uygun bir biçimde dengede) olduğumda özgürce davranıyorum, fakat sinirli olduğumda mümkünse harekete geçmekten, kendimi sevgi ve yüksek bilincin ürünü bilgelikten yoksun bırakmaktan kaçınıyorum.BİLİNÇLİ-FARKINDALIĞIMI KEŞFETMEK10- Çevremdeki insanlarla bütünleşmemi sağlayacak enerjileri algılamak için rasyonel düşüncenin durmak bilmeyen taramasını yavaşlatıyorum.11- Yedi bilinç merkezinin hangisini kullandığımın her an farkındayım. Bilincimin tüm merkezlerini açtıkça enerjimin, algı gücümün, sevgimin ve iç huzurumun geliştiğini hissediyorum.12- Kendim dahil herkesi, koşulsuz sevgi ve birliğin yüksek bilinç düzeyleri için doğuştan gelen hakkını aramak için burada bulunan, uyanan varlıklar olarak algılıyorum.Bu yolları öğrenmede izlenecek beş basamak vardır. Her basamak, bu yolların yaşamınıza getireceği güzel ve bazen “mucizevi” değişikliklerin daha çok farkına varmanızı sağlar.1. Birinci Basamakta; yollardan habersizsinizdir. Yaşam dramını bilinçsizce oynarsınız. Mekanik ve bilinçsizce insanları ve nesneleri arzular ya da reddedersiniz.2. İkinci Basamakta; hoşlanmadığınız birşey olduğunda ya da söylendiğinde, Oniki Yol’u bilmenize rağmen sinirlenirsiniz. Bu yolları programlama da kullandığınızda hayatınızı nasıl işler kılabileceklerini, yaşadığınız anı yorumlayışınızı nasıl kolaylaştıracağını görmeye başlarsınız. Fakat hala eleştirildiğinizde otomatik olarak kızmanıza ya da güvenlik bağımlılıklarınız tehdit edildiğinde korkmanıza neden olan eski programınızdan etkilenirsiniz. Bu basamaktaki önemli nokta, kurtulma eğiliminde olduğunuz düşük bilinç programının farkına varmanız ve yaşamınıza sürekli bir mutluluk ve neşe getirmek için kullanabileceğiniz bir programın var olduğunu idrak etmenizdir.3- Üçüncü basamakta; korku, öfke, kıskançlık, üzüntü gibi rahatsız edici duygularla karşılaştığınız anda Yollardan hangisini ihlal ettiğinizi belirleyebildiğinizi görürsünüz. Böylece rasyonel düşüncenizi devreye sokup, duygularınızı Yollardan birini kullanarak yorumlayınca kölesi olduğunuz eski bilinç programının süresinin giderek azaldığını görürsünüz. Üçüncü basamakta, yaşadığınız olumsuz duyguları ortadan kaldırmak birkaç saatinizi alabilir. Fakat artık, sinirli olduğunuz sürenin yavaş yavaş azaldığını ve olumsuz duyguları sadece birkaç dakika yaşadığınızı görmeye başlarsınız. Hala olumsuz duygular yaşayabilirsiniz, fakat bunlardan çok daha kısa zamanda kurtulursunuz.4- Dördüncü basamakta; hoşlanmadığınız birşey yapıldığında kızmaya başlayabilirsiniz, fakat o anda Yollar’dan bir ya da ikisi bilincinizde parlayıverir. Bunlar kızgınlığın gelişmesine izin vermeyen bir içgörü sağlar size. Özgürlüğünüz giderek çoğalır. Sevme, kabullenme ve insanlarla akıcı ilişkiler kurma yeteneğiniz hızla artar.5- Beşinci basamakta; olumsuz duygularınızı harekete geçiren tüm düşük bilinç programını ortadan kaldırmış durumdasınızdır. Yaşadığınız olayları, Yollardan birini (bilinçli ya da bilinçsizce) kullanarak yorumlar ve ona göre karşılık verirsiniz. Benzeri durumlarda önceden öfke ya da kıskançlık duyduğunuzu hatırlayabilirsiniz; fakat öfke ve kıskançlık duyguları artık harekete geçmezler. Düşüncelerinize yön verecek programı kendiniz belirlediğiniz için aklınızın efendisi olduğunuzu idrak edersiniz. Bu, elde edebileceğiniz en büyük başarılardan biridir.Oniki Yol’u günlük yaşamınızda kullanmaya başlar başlamaz hayatınızın güzel, yeni bir boyut kazandığını görürsünüz. Önceden başınızı ağrıtan sorunlar şimdi biyokompüterinizi yeniden programlama işinde güvenle kullanabileceğiniz hayati deneyimlere dönüşürler. İster biyokompüterinizin program kalıplarına uygun olduğu için -mutluluğu, ister gelecekte bu sorunla tekrar karşılaşmamak için biyokompüterinize yeniden programlanma fırsatını veren olumsuz bir duygunun başlangıcını yaşayın, yaşadığınız herşeyin gerçekten mükemmel olduğunu anlamaya başlarsınız.Bu verilen Oniki Yol’u bilincinizin derinliklerine yerleştirmek için onları iyice ezberleyin. Ezberleme, bunları bilinçaltı algılarınızı şekillendirme programı olarak kullanmanıza yardımcı olur. Onları sadece anlamak için okumak, onları yaşamınızı işler kılabilecek dinamik araçlar olarak kullanabilmenize yeterli olmaz. Bu Yolları bilinç akışınızın her dakikasını yorumlamakta kullanın. Onlar sizi doğruca yüksek bilince götürebilir ve doğuştan hakkınız olan sevgi, mutluluk, bilgelik ve başarıyı sağlayabilirler.Yüksek Bilinç Kılavuzu – Ken Keyes Jr.

kaynak

Devamını Oku »

Yüksek Gelirli İşimden Niye Ayrıldım?

Aileniz size olan sevgisini ve takdirini en çok hangi sözcüklerle dile getiriyor? Benimkiler beni her zaman “akıllı kızım benim” diye severlerdi.  Şu an kulağa saçma gelebilir ancak bilinç altıma işleyen bu sözler, sanırım düz bir mantık geliştirmeme sebep oldu. Bu sebeple “akıl gerektiren” mesleklere daha fazla değer vermeye başladım. O zamanlar, “akıl gerektirme” kriterini ÖSS puanına göre ölçüyordum. Ne kadar yüksek puanlı bir yere girersem o kadar iyi bir meslek sahibi olacak ve ailemin takdirini kazanacaktım.

Sayısal yönüm güçlü olduğu için mühendisliklere yöneldim. Elektronik Mühendisliği benim için aklın nirvanası gibiydi:) Çalışkan bir öğrenci olduğum için, ÖSS’de başarılı oldum ve istediğim bölüme girmeyi başardım . Fakat, okula devam ettiğim süre boyunca hiçbir zaman “evet işte yapmam gereken meslek bu”  duygusunu hissedemedim. Zihnimde, meslek seçimine dair yerleşmiş paradigmalar o kadar kuvvetliydi ki, okulu yarıda bırakmak benim için tam bir başarısızlık hikayesi olurdu. Ailem ne derdi, eş dost akrabalar ne düşünürdü? Kaldı ki, okulu bırakınca ne yapacaktım? Yapmayı arzu ettiğim başka bir meslek hayalim yoktu ki. En azından Elektronik Mühendisliği geçerli bir meslekti ve yüksek gelir vaad ediyordu. “Mantığımın sesini ” dinledim ve okulumu zor da olsa bitirdim.

Ne yazık ki ülkemizde, ÖSS gibi ilkel teknikler meslek seçiminde çok önemli bir rol oynuyor. 3 saatlik bu sınav, bir anlamda kaderimizi belirliyor. Bunun yanı sıra aileler, çocuklarının meslek tercihlerini, yetenek ve ilgi alanlarına göre değil, gelir potansiyeline göre yönlendiriyor. Dolayısıyla, pek çoğumuz mesleğimizi bilinçli olarak değil, başkalarının yönlendirmesi ve ÖSS puanımızın el verdiği ölçüde yapıyoruz.

Benim gördüğüm 4 grup insan var:

1.Bilinçli meslek seçimi yapanlar ve doğal olarak mesleğini sevenler2.Bilinçsiz meslek seçimi yaptığı halde, mesleğini severek yapanlar3.Bilinçsiz meslek seçimi yapıp, mesleğinden memnun olmadığı halde çaresiz olduğunu düşünüp işine gücüne devam edenler4.Bilinçsiz meslek seçimi yapmasına rağmen bu duruma razı gelmeyip severek yapacağı işin peşinden gidenler

Gözlemlediğim kadarıyla 3. gruptakiler çoğunlukta. Belki de ben çok uzun süre bu grupta kaldığım için, algıda seçici davranarak herkesi kendim gibi zannediyorum:)

Esasen okuldan mezun olduktan sonra, iş bulma sürecim gayet rahat oldu. Önce HP Destek merkezinde işe başladım. 1 yıl sonra da Telsim’de Planlama mühendisiydim. 5 yıl burada çalışıp Senior Mühendis olduktan sonra Turkcell’e geçtim. Burada da 5 yıl çalıştım. Ve nihayet 15 yıl önce  öğrenciyken alamadığım kararı bu kez aldım ve Ekim 2010'da yüksek gelirli işimden ayrıldım.

Elbette ki bu kararı almak öyle kolay olmadı. Benim gibi, hayatınızın çok büyük bir kısmını iş hayatınız kaplıyorsa karar vermeniz daha da zorlaşıyor. Ayrıca, ne yapmak istediğiniz konusunda da hiçbir fikriniz yoksa, cesaretiniz çok daha fazla kırılıyor. Bu konuya kafa yormak yerine, en mantıklı olan 3. grupta hayatınıza devam etmek gibi görünüyor.

Hayatımın çok büyük bir kısmını iş hayatının oluşturması, karar vermemi zorlaştırdığı kadar, bir yandan da konuyu sürekli gündemimde tuttu. Evli ve çocuklu biri olsaydım ve hayatımın büyük bir kısmını aile hayatım kaplasaydı, belki de iş hayatımda radikal bir değişiklik yapamayabilirdim. İşten eve geldiğimde kafam dağılır ve başka yerlere kanalize olurdum. Ya da tam tersine, evli olsaydım eşim de çalışacağı için finansal meseleler daha kolay çözülebilir ve bu kararı daha kolay verebilirdim. Bilemiyorum. Yaşamadan tahmin etmesi güç.

Bir günümün özeti şöyleydi; her  sabah isteksizce kalkıyor ve işe gidiyordum. Akşam ise son derece bitik vaziyette eve geliyor ve canım hiçbir şey yapmak istemiyordu. Televizyon seyretmeye dalıyor ve kendimden kaçıyordum. Hayatımdan memnun değildim ve bunun tek sebebinin iş hayatım olduğunu zannediyordum. “Eğer daha eğlenceli bir işim olsaydı, hayatım daha güzel olurdu” şeklinde düz bir mantığa sahiptim.

Özellikle son yıllarda iş hayatımın umduğum şekilde ilerlememesi ve verdiğim emeğin karşılığında beklediğim geri dönüşü alamamış olmam bu düşüncelerimi daha fazla körükledi.

Tek istediğim, zevk alarak çalışmaktı. O kadar zevk almalıydım ki terfi almışım almamışım umurumda olmamalıydı. Kaldı ki, işini zevkle yapan insanlar için başarı kaçınılmazdır. Ama bu başarının altında, zorlama bir çaba değil, haz alarak çalışma yatar.

O zaman sorulması gereken soru “En çok ne yapmaktan zevk alıyorum?” olmalıydı. Ancak bu sorunun cevabı o kadar kolay verilemiyor. Zira ne bir doğal yeteneğim ne de yaptığım iş dışında herhangi bir eğitimim vardı. Bugüne kadar istikrarlı şekilde devam ettiğim bir hobim bile yoktu. Hem zevk alarak yapabileceğim hem de para kazanabileceğim bu iş ne olabilirdi ki?

Bu arada kişisel gelişim kitapları okuyor ve bazı kurslara katılıyordum. Zihnimde yer alan ve bana hizmet etmeyen düşünce kalıplarının tek tek farkına varmaya başladım. Zayıf ve güçlü yanlarımı kendime samimiyetle itiraf ettim. Hayatımda iyi gitmeyen şeyler için başkalarını suçlamayı bırakıp, hayatımın tüm sorumluluğunu almaya karar verdim. Başarısızlıklarımın tek bir sorumlusu vardı, o da bendim. Bu güne kadar yaptığım hataları objektif bir şekilde ortaya koydum. Ancak kendimi suçlayıp yargılamamaya özen gösterdim. Tam tersine, kendime olan kızgınlıklarımı affederek, kendimle barıştım. Kendimi olduğum gibi, hatalarımla ve sevaplarımla kabul etmeye başladım.

Günün sonunda anladım ki, bugüne kadar kendime gerçekten ne istediğimi hiç sormamışım.  Başkaları tarafından belirlenen kriterlere göre seçimlerimi yapmışım. Örneğin en başında meslek seçimimde ailemin takdiri ve başkalarının “vay be!” demesi çok önemliydi.  Ya da sonraki yıllarda iş hayatımda terfi etmek istememdeki asıl motivasyon, başkalarının nazarında çizmek istediğim başarılı insan imajımı güçlendirmek ve egomu tatmin etmekti. Halbuki iş tatmini açısından bana en ufak bir fayda sağlamayacaktı.

Karşıdan bakıldığında ise hayatım son derece güzel görünüyordu. Yüksek gelirli iyi bir iş, güzel arkadaşlıklar, aileyle iyi ilişkiler… Peki  hayatım bu kadar “güzel” olmasına rağmen neden beni tatmin edemiyordu.

Cevap son derece basitti; kendi “hayatımın merkezinde” ben yoktum. Hayatım boyunca yaptığım seçimlerime baktığımda, hep başkaları tarafından onaylanma, sevilme ve takdir edilme gibi sebeplere dayandıklarını gördüm. Kendime mükemmel bir Esra elbisesi biçmiştim ve bunun içine sığmaya çalışıyordum. Ama bu elbise ya bir yerden sıkıyordu, yada diğer yerden bol geliyordu. Dışarıdan bakıldığında bu elbisenin üstüme oturmadığı pek belli olmasa da, ben bu elbisenin içinde rahat değildim.

Ve sonunda işi bırakma fikri yavaş yavaş olgunlaştı. Hayatımın merkezine kendimi koymak ve kendi seçimlerime göre yaşamak istiyorsam, buna hemen başlamam gerektiğini fark ettim. Beklemek bir şeyleri değiştirmiyor aksine karar vermeyi daha da zorlaştırıyordu. Sabahtan akşama kadar istemediğim bir hayatı yaşayıp, akşam eve gelince hayatımla ilgili yapıcı bir karar almam nasıl mümkün olabilirdi?

Sonuç olarak kendime bir yıl zaman tanımaya karar verdim. Bu bir yıl boyunca kendi iç sesime kulak vermeyi öğrenecek ve sadece seçtiğim şeyleri yapacaktım. Ancak o şekilde gerçekten ne istediğimi anlayabilir ve bundan sonraki hayatım için doğru bir yol çizebilirdim.

İşi bırakma konusunda kendimi ikna etmem yaklaşık 2 yıl sürdü. Riskleri ortaya koydum, sorulması gereken tüm soruları kendime sordum ve cevapları verdim. Risklerin en başında kendimi nasıl finanse edeceğim geliyordu. Açıkçası bu konuda hazırlıklı sayılırdım. Bir süredir ev almak için biriktirdiğim para, beni finanse edebilirdi.

Vermiş olduğum bu kararımın doğruluğu konusunda artık o kadar emindim ki, içimde en ufak bir şüphe bile kalmamıştı. Ben ikna olunca, etrafımdaki herkes kolaylıkla ikna oldu ve bana destek verdi. Eğer içimde en ufak bir şüphe kalsaydı, emin olun ki dışarıda kendini ifade edebileceği bir dış ses bulurdu.

Sonuç olarak, doğru yada yanlış karar diye bir ayrım yok. Sadece kendi kararlarınız ve başkalarının kararları diye bir ayrım var. Başkalarının kararlarına göre hayatınızı kurarsanız, işler kötü gittiğinde “pişmanlık” duyarsınız. Kendi kararlarınızı yaşadığınızda ise işler kötüye bile gitse buna “deneyim” dersiniz.

"Yaşam bir pabuç gibidir, eğer ayağına uyduramazsan bütün ömrün ahh! off! çekmekle geçer." Anonim

kaynak

Devamını Oku »